miss Nolitax


Devil Do - Holly Golightly

by my precious cousin Fani...........................



αυτό που πρόσεξα με 2η άμεση σκέψη ήταν γιατί ο  μεταφορτωτής του video έχει όνομα cynophagie..αηδίασα εν ολίγοις και επιφυλακτικά το ανέβασα στην αποθήκη για μετά


Lorem Ipsum

komplot collective

art laboratory, based in Brussels (BE)

Frances d'Ath … blackness

Frances has made the performances monadologie, hell, temperance, and extermination in Melbourne, all the people i can remember sleeping with…, pestilence, and crush in Adelaide, apocalypse prd, bitches, and carnivore in Guangzhou, China and other works for stage and film in Australia, Taiwan, and Europe. Frances has had residencies at ADT Australian Dance Theatre, ANAT AIR Residency at the Swinburne Centre for Astrophysics, Guangdong Modern Dance Company on an Asialink Performing Arts Residency, Taipei Artist Village in Taiwan, and Park19 Artists Studios in Guangzhou. She graduated from the Victorian College of the Arts School of Dance in 2001, was a DanceWEB Scholarship recipient to ImPulsTanz in Vienna in 2003 and a choreographer at SiWiC – Swiss International Choreographic Workshop in Zürich in 2005, directed by DV8 founder Nigel Charnock.
She has performed in the work of Dasniya Sommer in Berlin, Roméo Castellucci in Brussels, Hans Van den Broeck in Vienna, Daniel Jaber and Gala Moody in Australia, Cie. Denise Lampart in Zürich, Ivo Dimchev in Vienna, and Long Yunna in Guangzhou. Frances has received funding from Arts Victoria, Arts SA, Australia-China Council, Asialink, Ian Potter Cultural Trust, Besen Family Foundation, ANAT, and Australia Council. In 2009, she took time away from theatre to code and design at thingswithbits.info.
Currently she is living in Berlin and works with Dasniya Sommer. Frances blogs on supernaut.info



Reading Notes on
Deleuze and Guattari
Capitalism & Schizophreniahttp://www.duke.edu/~hardt/Deleuze&Guattari.html

Mapping the Postmodern: Deleuze and Guattari's Social Schizophrenia



H.P. Lovecraft's The Dunwich Horror and Other Stories (2008)

This is a collection of 3 stories from the influential horror author, H.P. Lovecraft, namely 'The Dunwich Horror', 'The Picture in the House' and 'The Festival'. Done in claymation, and directed by Ryo Shinagawa as part of the Ga-nime series. Typically, these films will utilize a series of illustrations accompanied by voice acting and music, with the only motion provided by extremely simplified limited animation, computer animation, camera movements such as panning and zooming, or stop-motion animation. They are generally produced by only a handful of staff members, with the director often writing, illustrating, or even scoring the piece themselves.Directed by various notable artists, including Yoshitaka Amano and Keita Amemiya, on a variety of subjects ranging from original stories to adaptations of the works of Osamu Dazai, Sakutarō Hagiwara, and H. P. Lovecraft.





OSADA STEVE does Madame Butterfly



Dirty Beaches - Lord Knows Best


Occupy Buffer Zone

Occupy Buffer Zone

Occupy the Buffer zone: 15th October Movement
The 15th October Movement: Occupy the Buffer Zone
This is an inclusive movement functioning within some principal umbrella concepts for which we initially united, these are:
The reunification of Cyprus
To raise awareness of how the Cyprus Problem is but one of the many symptoms of an unhealthy global system
It is important to elaborate on the intended inclusiveness of the last point.
We have occupied the space of the buffer zone to express with our presence our mutual desire for reunification and to stand in solidarity with the wave of unrest which has come as a response to the failings of the global systemic paradigm. We want to promote understanding of the local problem within this global context and in this way show how the Cyprus Problem is but one of the many symptoms of an unhealthy system.
In this way, we have reclaimed the space of the buffer zone to create events (screenings, talks etc.) and media of these events, which relate to the system as a whole and its numerous and diverse consequences.
Opinions expressed in this manner are not necessarily of the entire group, only the umbrella points of reunification and solidarity with the global movement can be assumed to be.


Μόνιμη καλλιέργεια (ταυτόχρονα σημαίνει και μόνιμος πολιτισμός, αγγλ: Permaculture) είναι ένα σχεδιαστικό σύστημα που στοχεύει στη δημιουργία βιώσιμων ανθρώπινων οικισμών συμβατών με τα σχέδια της φύσης.
Η αγγλική λέξη «Permaculture», που χρησιμοποιείται διεθνώς, πλάστηκε από τους Αυστραλούς Bill Mollison και David Holmgren τη δεκαετία του '70 ως σύντμηση των εννοιών «μόνιμη καλλιέργεια» (permanent agriculture)και «μόνιμος πολιτισμός» (permanent culture). Στα ελληνικά δεν μπορεί να αποδοθεί το ίδιο λογοπαίγνιο, οπότε χρησιμοποιούνται και οι δύο λέξεις: «μόνιμη καλλιέργεια και πολιτισμός», αλλά συνήθως για απλότητα το «και πολιτισμός» παραλείπεται.
Οι υποστηρικτές της μόνιμης καλλιέργειας πιστεύουν ότι πειραματίζονται με κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το μέλλον του πλανήτη. Η permaculture είναι ένα σύστημα για παραγωγή τροφής και χρήση της γης, καθώς και για σχεδιασμό κοινοτήτων. Έχει ολιστικό τρόπο σκέψης. Έτσι, σύμφωνα με αυτήν, μια κοινότητα ανθρώπων που επιθυμεί να γίνει βιώσιμη πρέπει να συνδυάσει πολλά στοιχεία. Μερικά από αυτά είναι: οικολογία, τοπογραφία, βιολογική καλλιέργεια, αρχιτεκτονική, δασολογία, πράσινη οικονομία και κοινωνικά συστήματα. Η εστίασή της είναι περισσότερο στις σχέσεις μεταξύ αυτών, παρά στο κάθε στοιχείο ξεχωριστά. Μια κεντρική πρακτική της μόνιμης καλλιέργειας είναι η παρατήρηση. Παρατηρώντας ένα μέρος, λένε οι υποστηρικτές της, μπορείς να μάθεις πολλά όχι μονάχα για τον κύκλο της φύσης και του συγκεκριμένου φυσικού συστήματος, αλλά και γενικές πληροφορίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και σε άλλα μέρη του πλανήτη.




Anti-Badiou, François Laruelle


Qu'est-ce que le badiolisme ? D'Alain Badiou, on ne dira pas qu'il n'est pas philosophe mais qu'il l'est chaque fois de loin et dans une situation d'e×ception dominante, mandarin arpenteur de tous les savoirs modernes, maître chez les intellectuels, guide inspirant chez les militants, roi platonicien chez les philosophes, finalement empereur céleste de la pensée. Badiou, c'est un empire, il tient sous son autorité à peu près tous les savoirs, leur assigne une place et un rang, fixe les hiérarchies, planifie son territoire.
Mais sa grande œuvre est encore ailleurs, il a voulu introduire le maoïsme de la « révolution culturelle >> dans la philosophie la plus conceptuelle, la ré-éduquer par les mathématiques tout en l'élevant au rang stellaire de Doctrine officielle de la Vérité. C'est le Grand Epurateur de la pensée, le Grand manipulateur du vide. Entre empire platonicien et camp de redressement pour les cadres intellectuels, il mène un projet « culturel >> dont on ne peut ignorer la force et le modèle politique qui l'inspire. Sa faiblesse fatale est de venir trop tard comme fait toujours la philosophie, comme réaction et chambre d'enregistrement de l'échec des révolutions historiques. Le maoïsme théorique est encore devant nous...comme une utopie mort-née ou un complot avorté.
ll fallait examiner la logique de cette pensée conservatrice et autoritaire, démonter ses mécanismes et ses « roués rouages >>. Une telle tâche ne pouvait faire arbitrairement par humeur politique ou journalistique, par un philosophe ou un intellectuel déjà compromis. Nous devions disposer d'autres principes et d'une autre pratique de la philosophie, plus contemporaine et plus physiquement concrète que
mathématiquement lointaine. Celle qui nous sert de microscope ou de dispositif optique pour sonder le badiolisme est ce que nous appelons la « non-philosophie » ou « philosophie non-standard >> dont on trouvera ici quelques rudiments. Elle permet d'évaluer la nature régressive et violente de cette tentative et des dégâts qu'elle produit dans la pensée. Une philosophie de la terreur et de l'épuration... Badiou ou comment introduire le maoïsme dans la philosophie.

F. Laruelle

François Laruelle, professeur émérite de l'Université de Paris Ouest La Défense, est le créateur du projet dit « non-philosophie >>. Il a publié une vingtaine d'ouvrages dont Philosophie non-standard (Kimé, 2010) qui accomplit la non-philosophie et dont cet Anti-Badiou est une illustration.

Bibliothèque de non-philosophie dirigée par François Laruelle

ISBN 1 978-2-84174-563-0


Wear it like a crown - Cirkus CIrkör


................................................................ Χόρχε Λούις Μπόρχες

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια
Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις. μαθαίνεις
με κάθε αντίο μαθαίνεις

Θεατροδρόμιον εν Ναυπλίω: Χόρχε Λούις Μπόρχες: "Μαθαίνεις" - δανεισμένο από ...



Κι αν ο έρωτας διαρκούσε - Αλέν Φίνκιελκροτ

Η αυτοκρατορία του εφήμερου και ο έρωτας
«Μια φράση. "Οταν είσαι ερωτευμένος, πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς ότι δεν σ' αγαπούν".
Εμμανουέλ Λεβινάς.

Μια τάση. Κάποτε, οι γάλλοι φιλόσοφοι θεωρούσαν άτοπο να ασχολούνται με τον έρωτα. Ηταν κάτι σκοτεινό, μυστηριώδες, κατ' άλλους ταπεινό, ενδεχομένως και ύποπτο αφού συγκάλυπτε την πραγματικότητα της σαρκικής επαφής. Εδώ και μερικά χρόνια, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Ο Αλέν Μπαντιού έγραψε το 2009 την Ελεγεία του έρωτα, για να ακολουθήσουν ο Πασκάλ Μπρικνέρ με το Ερωτικό παράδοξο και ο Λικ Φερί με την Επανάσταση του έρωτα. Αυτό τον καιρό, ολόκληρη η Γαλλία συζητά το τελευταίο βιβλίο του Αλέν Φίνκιελκροτ με τον τίτλο Κι αν ο έρωτας διαρκούσε (Εκδ. Stock).
Μερικά ερωτήματα. Αρχίζοντας από τέσσερα βιβλία των Μαντάμ ντε λα Φαγιέτ, Ινγκμαρ Μπέργκμαν, Φίλιπ Ροθ και Μίλαν Κούντερα, ο Φίνκιελκροτ αναρωτιέται τι θέση έχει ο έρωτας σ' έναν κόσμο όπου η δέσμευση διαρκεί όσο και η επιθυμία. Τι μένει από τον έρωτα όταν δεν αντιστέκονται σ' αυτόν ούτε η εκκλησία ούτε η οικογένεια ούτε οι διάφορες συμβάσεις; Είμαστε ακόμη ικανοί να ερωτευόμαστε κόντρα στον θάνατο, κόντρα στον χρόνο, συχνά και κόντρα στην απόλαυση;
Μια συνέντευξη -ή μάλλον πολλές συνεντεύξεις. Ο έρωτας είναι μια παλιά υπόθεση, λέει ο συγγραφέας στο περιοδικό Marianne. Αυτό που ενδεχομένως είναι καινούργιο, είναι το ενδιαφέρον για το ζήτημα της διάρκειάς του. Ο έρωτας έχει περάσει στην αυτοκρατορία του εφήμερου. Λέμε "σ' αγαπώ", αλλά δεν το πιστεύουμε πια. Η ερωτική εξομολόγηση είναι μια υπόσχεση αιωνιότητας, αλλά εμείς έχουμε ενσωματώσει σ' αυτήν το διαζύγιο τόσο με τον έρωτα όσο και με την αιωνιότητα. Δικαιώνουμε έτσι την πριγκίπισσα της Κλέβης, που απέρριψε την ερωτική πρόταση του δούκα του Νεμούρ γιατί έβλεπε ότι δεν θα άντεχε στον χρόνο. Δικαιώνουμε τη στάση της, όσο και αν τη θεωρούμε ταυτόχρονα εξωφρενική και παράλογη. Μπορείς φυσικά να ερωτευθείς και να πάψεις να είσαι ερωτευμένος, παρατηρεί ο Φίνκιελκροτ στο περιοδικό Le Point. Αν ο έρωτας δεν είναι παρά ένα συναίσθημα, τότε το μόνο που ενδιαφέρει είναι η έντασή του. Ισως όμως να αποτελεί και μια ανακάλυψη, την ανακάλυψη ενός μοναδικού πράγματος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Η ανακάλυψη αυτή δεν μπορεί να διαβρωθεί, να φθαρεί, να καταστραφεί από τον χρόνο. Αντίθετα, με τον χρόνο εμβαθύνεται. Μπορεί πάντα να υπάρξει μια συνάντηση που ανατρέπει τα πάντα. Ο Τομάς, ο ήρωας της Αβάσταχτης Ελαφρότητας του Είναι, δεν πίστευε στον έρωτα και ύστερα ανακάλυψε την Τερέζα. Είναι αλήθεια ότι σε γενικές γραμμές ο έρωτας εξαντλείται. Υπάρχουν όμως και όντα ανεξάντλητα.

Αλλη μια φράση.
«Αν ο αμοιβαίος έρωτας δεν μπορεί να υπάρξει, άφησέ με να είμαι εκείνος που αγαπώ». Γ.Χ. Ωντεν.

Ενα συμπέρασμα. Ο έρωτας βρισκόταν παλαιότερα σε αντιπαράθεση με την καθεστηκυία τάξη. Σήμερα αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα. Και αυτό, αντί να του αφαιρέσει λάμψη, τον έκανε ακόμη πιο εκτυφλωτικό».




A small group of Occupy Wall Street activists engaged in a near-successful corrida against the Wall Street Bull.

The incident began when two clowns, Hannah Morgan and Louis Jargow, scaled the steel barricades protecting the landmark. The clowns began spanking and climbing the beast, traditional ways of coaxing a bull into anger in preparation for a Castilian corrida, or bullfight.

Within seconds, police officers grabbed both clowns by their colorful shirts and wrestled one of them (Jargow) to the ground. The other (Morgan) continued to play the harmonica until an officer removed it from her mouth.

With the officers thus occupied, a matador in full traje de luces leapt onto the hood of the patrol vehicle parked in front of the bull and boldly presented his blood-red cape to the beast.

"I wondered whether I, neophyte matador, could bring down this behemoth, world-famous for charging towards profit while trampling underfoot the average worker," said the OWS activist/torero whose first fight this was. "Come what may, I knew I must try."

Police officers took no notice of the matador, occupied as they were with the clowns.

"This bull has ruined millions of lives!" wailed clown Jargow as he lay on the ground face-down. "Yet he and his accomplices have been rewarded with billions of our tax dollars—and we, here to put a stop to it all, are thrown to the ground. ¡Un escándalo!"

Both clowns were charged with disorderly conduct and released an hour later; they returned to Zuccotti Park to great fanfare. The Wall Street bull continues to rage.



Theatre of the Ears, Zaven Paré

Theatre of the Ears, director and design Zaven Paré, text and face Valère Novarina, translation Allen Weiss, sound Gregory Whitehead, puppeteer Mark Sussman, special thanks to Richard Forman, Travis Preston, Roman Paska, Astra Price and Susan Solt.


Crazy Clown Time David Lynch

Crazy Clown Time is the debut album from David Lynch.
Includes 14 Original Songs written, Performed and Produced by David Lynch


Einsturzende Neubauten -ZNS

another part of Ishii Sogo's "Halber Mench" video. Neubauten are performing together with butoh collective DaiRakudokan.
see the full video ar


Κάλεσμα ενάντια στην κυβερνητική απαγόρευση απόπλου του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ και την στενή συνεργασία της κυβέρνησης με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ 


Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου εξέδωσε την κατάπτυστη υπουργική απόφαση Παπουτσή για απαγόρευση απόπλου προς Γάζα χωρίς κανένα απολύτως επιχείρημα. Εμείς θεωρούμε ότι είναι υπόλογη γιατί έχει αφήσει ασύδοτο ένα έξαλλο, αποικιοκρατικό Ισραήλ, να αλωνίζει με τις υπηρεσίες του στην Ελλάδα για να εκτελούνται διατεταγμένες επιχειρήσεις, όπως π.χ. η υποβολή καταγγελιών στο λιμενικό για «μη αξιόπλοα» σκάφη. Παράλληλα η παρακολούθηση ακτιβιστών, η δολιοφθορά του Τζουλιάνο μέσα στην μαρίνα του Αλίμου (!) από «αγνώστους» αποτελούν ακόμα μερικές από τις σκηνές απείρου κάλλους που συμβαίνουν στην Ελλάδα, τον «στρατηγικό σύμμαχο» του Ισραήλ.

Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, σε συνεργασία με την ισραηλινή κυβέρνηση και τις υπηρεσίες της, υποχρέωσε τις ελληνικές λιμενικές αρχές επί σχεδόν ένα μήνα να παρεμποδίζουν συστηματικά τον απόπλου των 9 πλοίων και των 350 ακτιβιστών του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ - Παραμένοντας Άνθρωποι». Η τακτική που χρησιμοποιήθηκε, των γραφειοκρατικών προσκομμάτων και διοικητικών εμποδίων, ήταν η ίδια που η πρωτοβουλία μας υπέστη επί ένα χρόνο προσπαθώντας να απελευθερώσει τα δύο ελληνικά πλοία που ακόμα κρατούνται παράνομα στην Χάιφα από πέρυσι. Τα οποία θα βρει να τον περιμένουν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, που επισκέπτεται επίσημα σήμερα το Ισραήλ.

Την Παρασκευή 8/7, οι Έλληνες και Ευρωπαίοι πολίτες που επέβαιναν στο Τζουλιάνο, μεταξύ των οποίων και μέλος του Σουηδικού κοινοβουλίου, βρέθηκαν παρανόμως αποκλεισμένοι έξω από το παλιό λιμάνι των Χανίων, έπειτα από μεθόδευση του Λιμεναρχείου Χανίων, που δήλωνε ψευδώς ότι δεν υπήρχε θέση ελλιμενισμού, εκδοχή που διαψεύδεται από τις καταγεγραμμένες συνομιλίες, τις μαρτυρίες πλήθους κόσμου και φωτογραφίες.

Το Σάββατο 9/7, μετά από προσπάθεια ανεφοδιασμού του Τζουλιάνο στην Παντάνασσα Ηρακλείου και πολύωρη και επικίνδυνη παρεμπόδιση από τρία σκάφη του λιμενικού, με αίτημα επιστροφής στο λιμάνι για παράδοση εγγράφων, τελικά επιδόθηκε έγγραφο εντολής του υπουργείου για απαγόρευση απόπλου λόγω πιθανής ακύρωσης της σημαίας τους σκάφους, αιτιολογία σαφέστατα προσχηματική. Σε ότι αφορά το γαλλικό Dignite/Al Karame μετά από τρεις ημέρες εξαντλητικών λιμενικών ελέγχων στην Σητεία, τελικά του εδόθη απόπλους και αναμένει ανεφοδιασμό αρόδου, παρακολουθούμενο από το ελληνικό λιμενικό.

Η Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα» μαζί με άλλες αλληλέγγυες συλλογικότητες και οργανώσεις καλεί σε συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία στην Βουλή την Τρίτη 12 Ιούλη στις 7 μμ.

 Για να καταγγείλουμε την αισχρή τακτική και την απαράδεκτη θέση της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Για να πάψει επιτέλους προσχηματικά και παράνομα να εμποδίζεται ο απόπλους του στόλου της Ελευθερίας για τη Γάζα. 

Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα




Ο Γιάννης Χρήστου (1926-1970) συγκαταλέγεται στις μεγάλες μορφές της μουσικής πρωτοπορίας του 20ου αιώνα, αν και ουσιαστικά αποτελεί σήμερα έναν μεγάλο άγνωστο. Το έργο του χαρακτηρίζεται από σπάνια ενότητα και συνέπεια, τόσο ως προς τις πρωτοποριακές τομές που εισήγαγε στον κόσμο των ήχων και στα καινοτόμα μουσικά συστήματα, όσο και ως προς το φιλοσοφικό του σύμπαν το οποίο εμπνέει και διαπνέει τις συνθέσεις του: ο μύθος, το υπερβατικό, ο μυστικισμός, το αρχέγονο, η τελετουργία, το απρόσιτο, ο πανικός, η υστερία... Ακόμα περισσότερο, κάθε ξεχωριστό έργο του Χρήστου, αναπαριστά ένα αγωνιώδες κάλεσμα αρχέγονων ενστίκτων του Ανθρώπου και απελευθερώνει ένα πλατύ εύρος συναισθημάτων, εξαναγκάζοντας όλους τους κοινωνούς της τέχνης του σε σχεδόν ακραίες αντιδράσεις, αναφορικά με τον ενεργειακό αντίκτυπο που οι εκτελέσεις των έργων του έχουν ανά τον κόσμο. Με τον πρόωρο θάνατό του σε τραγικό δυστύχημα την 8η Ιανουαρίου του 1970, ανήμερα των γενεθλίων του, ο κόσμος της σύγχρονης μουσικής στερείται ένα από τα πλέον συναρπαστικά και προκλητικά ταλέντα του.

Το ντοκιμαντέρ αποπειράται να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα και το ιδιαίτερο πνεύμα αυτού του μεγάλου στοχαστή της τέχνης και να ακολουθήσει τη διαδρομή της σύντομης ζωής του, η οποία ήταν πάντοτε συννυφασμένη με την τέχνη του και την προσφορά του στην ανθρωπότητα και τον πολιτισμό. Μέσα από την παρουσίαση της εργογραφίας του συνθέτη, με σπάνια οπτικοακουστικά ντοκουμέντα, αλλά και συνεντεύξεις με σχεδόν όλο το δημιουργικό και φιλικό κύκλο με τον οποίο συνδέθηκε, το φιλμ αγωνιά να μας φέρει πιο κοντά στο μυστήριο που άφησε πίσω του ο σπουδαίος δημιουργός και να μας κάνει να αναρωτηθούμε για όλες τις μεγάλες στιγμές της τέχνης που συνήθως οι εποχικές συγκυρίες κρύβουν στη σκιά τους.




X: Αν ο κόσμος γύρω μου δεν είναι καλά, δε μπορώ και γω να νιώθω καλά.
Μ: Αν δε νιώθω εγώ καλά, δεν μπορεί και ο κόσμος γύρω μου να είναι καλά.

please vote
                                      X or M?

                                                                      ***καλά? ή ό,τι βάνει ο νους σου...


Hans Bellmer (German, 1902-1975)


"FORTELLERORKESTERET" ("The Telling Orchestra")



"FORTELLERORKESTERET" ("The Telling Orchestra") is a "live" room-installation that can be described in many ways:
An audio-visual composition where rusty mechanics meets new technology on the backside of
a "video-shadow-theatre" on Greenland. A machine, a polyphonic instrument, or  a whole orchestra with many
voices and tunes,mutating shapes and interwoven stories. An electro-mechanical construction that
functions as an audio-visual "animation-machine"or a mechanical figure-theatre machinery, where images, sculptures,
sound and video is deeply integrated into each other to form an audio-visual-spatial composition.

By use of  computer controlled motors and robotics the primitive wooden construction of old weather-beaten planks has become
an automatized sculpture-machine with the ability to in a second, totally transform the space in radical ways.

"That corpse you planted last year in your garden, has it began to sprout,
will it bloom this YEAR?"

"The Telling Orchestra" has gone through a constant development for almost three years and has become
a very advanced and complex construction. The original concept and choice of materials originate from
a journey to Greenland in 2003. As the process went on the different medias that interplay started to generate images
and stories on their own - as if the construction itself was hinting to what it was capable of expressing.
The installation has now become a true Telling Orchestra that can create extensive visual tales, mechanical ballets,
mirror- and shadow plays.It can produce pure abstractions as well as concrete literary stories,
psychological relations among motorized fragments of bones.
Religious visions from the roadside, shipwrecks and machine romance, … never ending.

"The Telling Orchestra" was made by: Asle Nilsen, Lisbeth J. Bodd, Håkon Lindbäck,
Piotr Pajchel, Christian Blom and Rune Madsen.
Thanks to: Trond Lossius, HC. Gilje.

2004: Lofoten, Norway, as a part of Stamsund International Theatre Festival.
2005: Tou Scene, Stavanger, Norway.
2006: Kunsthaus Graz, Graz, Austria, as a part of the festival Steiricher Herbst.
2007: Kunstnernes Hus, Oslo (together with another Verdensteatret-installation entitled the louder room)
2008: NAMOC, The National Art Museum of China, Beijing, as a part of the exhibition Synthetic Times.
2008: DORA, Trondheim, Norway.
    2010: Guangdong Art Museum, Guangzhou, China. (together with a new Verdensteatret-installation that will premiere here) 2011: New York City.


The main construction consists of old weather-beaten planks.
Inside the exhibition-room you meet a primitive but complex wooden construction of old weather-beaten
planks withseveral plateaus in different heights and depths where seemingly incompatible materials
and technologies are linked together. Each figure has its own "voice" and a repertoire of movements and sounds.


The objects or figures vary over a scale from geometrical abstraction to figurative naturalism.
The choice of material is anarchistic and chosen by coincidence.
The material has always its own story to tell within itself.
This also changes according to the relation it a part of.

The installation also functions as a shadow-play where the spectators can walk from one side to the other.
On one side (the one we call the backside) you can follow everything as a pure shadow play on the screen.
(The screen works both ways). And on the other side the spectator is on the same side as the objects/figures
(what would normally be the hidden side of a shadow theatre).On this side (which we consider as the front)
the spectator can follow the actions of the objects/figures and also see all the shadows and videos on this side.

.....shadow play...

By starting to use shadows as a tool for telling stories an make images one immediately set a whole passenger-train of clichés
and grotesque islets in motion before ones inner eye. In a long chain the Death comes in all kinds of shapes, from the European
middle ages with its living skeletons in a "dance macabre", dragging people down in their holes and graves.

-Heavy gloomy phantom-shadows of "doppelg˛ngere", hunch-backs, demons and nameless
mutants flashes by in thelit train wagons.In other wagons we see the slim elegant
islets from Indonesia with their long pointed noses and slanting eyes,
with fantasticperforation-patternsall over their bodies,
making them light as feathers and thin as smoke. 
All this night-train wagons, rolling through the earth-shadow
up through history are full of these strange black flat shapes.

...combination of shadows and use of video as lines and spheres of light....

..shadows from some of the moving objects/figures..


We have developed different types of motors and robots to move the objects.
These consists of small, silent dc-motors, power transformations and small micro-processors.
The motors shuffle the objects back and forth, rotate them and move them vertically.
The motion is controlled by a self-develloped software that reads a kind of text-based score; 
a score for a "software-concertmeister".


We try to get a more organic, manual tool out of the video. We try to transform the somewhat synthetic impression
from the square screen into a more direct manipulative tool. To manage this we use different bendable mirrors.
The photos here show examples of these manipulations through a bendable mirror controlled by 4 tiny motors on the
backside that is programmed to push or draw each corner of the mirror. This makes it possible to bend the images into seemingly
three-dimensional light-figures with the image intact at the same time. It is as if one can see both sides of the image at the same time.
It can be manipulated from focused image to betrenched out throughout the room or be become a little abstract knot of light.
Even tiny motions of the mirror gives an enormous effect,so its hard to control 100%.
But this manipulation is also very interesting when it behaves unpredictable.
It becomes an inscrutable organic image which is hard to detect how arises.


Riten (1969)

A judge in an unnamed country interviews three actors, together and singly, provoking them while investigating a pornographic performance for which they may face a fine. Their relationships are complicated: Sebastian, volatile, a heavy drinker, in debt, guilty of killing his former partner, is having an affair with that man's wife. She is Thea, high strung, prone to fits, and seemingly fragile, currently married to Sebastian's new partner, Hans. Hans is the troupe leader, wealthy, self-contained, growing tired. The judge plays on the trio's insecurities, but when they finally, in a private session with him, perform the masque called The Rite, they may have their revenge Written by
While on tour in a European country, the actors Hans Winkelmann, his wife Thea and his best friend Sebastian Fisher are charged of obscenities and sent to court. While interviewing the trio individually in his office, Judge Dr. Abrahamson challenges and discloses the feelings and troubles of the unstable personality of each one of them: Sebastian is an aggressive man with drinking problem and lover of Thea; Hans is a controlled wealthy man and leader of the company; and Thea is a fragile and vulnerable woman with mental disturbance. The judge pushes the emotions of the dysfunctional troup to the edge and they propose a private exhibition of their play The Rite for his evaluation where the judge finds more than eroticism and obscenities. Written by Claudio Carvalho, Rio de Janeiro, Brazil

Ingmar Bergman on theatre - Interview [4/6]