12.14.2011
12.12.2011
/-Visualization interactions\user performance in different VR environments
http://vis.cs.brown.edu/
Michael Kirby, Daniel Keefe, and David H. Laidlaw. Painting and Visualization http://vis.cs.brown.edu/results/images/Kirby-2004-PAV.018.html
user performance in different VR environmentshttp://vis.cs.brown.edu/areas/projects/vrperformance.html
two-handed interactions, http://vis.cs.brown.edu/docs/pdf/Cutler-1997-THD.pdf
-Michael Kirby, Daniel Keefe, and David H. Laidlaw. Painting and Visualization http://vis.cs.brown.edu/results/images/Kirby-2004-PAV.018.html
user performance in different VR environmentshttp://vis.cs.brown.edu/areas/projects/vrperformance.html
two-handed interactions, http://vis.cs.brown.edu/docs/pdf/Cutler-1997-THD.pdf
12.09.2011
12.08.2011
Occupy Buffer Zone
Occupy Buffer Zone
Occupy the Buffer zone: 15th October MovementDescription
The 15th October Movement: Occupy the Buffer Zone
This is an inclusive movement functioning within some principal umbrella concepts for which we initially united, these are:
__
The reunification of Cyprus
To raise awareness of how the Cyprus Problem is but one of the many symptoms of an unhealthy global system
__
It is important to elaborate on the intended inclusiveness of the last point.
We have occupied the space of the buffer zone to express with our presence our mutual desire for reunification and to stand in solidarity with the wave of unrest which has come as a response to the failings of the global systemic paradigm. We want to promote understanding of the local problem within this global context and in this way show how the Cyprus Problem is but one of the many symptoms of an unhealthy system.
In this way, we have reclaimed the space of the buffer zone to create events (screenings, talks etc.) and media of these events, which relate to the system as a whole and its numerous and diverse consequences.
Opinions expressed in this manner are not necessarily of the entire group, only the umbrella points of reunification and solidarity with the global movement can be assumed to be.
www.occupybufferzone.info
12.02.2011
Μόνιμη καλλιέργεια (ταυτόχρονα σημαίνει και μόνιμος πολιτισμός, αγγλ: Permaculture) είναι ένα σχεδιαστικό σύστημα που στοχεύει στη δημιουργία βιώσιμων ανθρώπινων οικισμών συμβατών με τα σχέδια της φύσης.
Η αγγλική λέξη «Permaculture», που χρησιμοποιείται διεθνώς, πλάστηκε από τους Αυστραλούς Bill Mollison και David Holmgren τη δεκαετία του '70 ως σύντμηση των εννοιών «μόνιμη καλλιέργεια» (permanent agriculture)και «μόνιμος πολιτισμός» (permanent culture). Στα ελληνικά δεν μπορεί να αποδοθεί το ίδιο λογοπαίγνιο, οπότε χρησιμοποιούνται και οι δύο λέξεις: «μόνιμη καλλιέργεια και πολιτισμός», αλλά συνήθως για απλότητα το «και πολιτισμός» παραλείπεται.
Οι υποστηρικτές της μόνιμης καλλιέργειας πιστεύουν ότι πειραματίζονται με κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το μέλλον του πλανήτη. Η permaculture είναι ένα σύστημα για παραγωγή τροφής και χρήση της γης, καθώς και για σχεδιασμό κοινοτήτων. Έχει ολιστικό τρόπο σκέψης. Έτσι, σύμφωνα με αυτήν, μια κοινότητα ανθρώπων που επιθυμεί να γίνει βιώσιμη πρέπει να συνδυάσει πολλά στοιχεία. Μερικά από αυτά είναι: οικολογία, τοπογραφία, βιολογική καλλιέργεια, αρχιτεκτονική, δασολογία, πράσινη οικονομία και κοινωνικά συστήματα. Η εστίασή της είναι περισσότερο στις σχέσεις μεταξύ αυτών, παρά στο κάθε στοιχείο ξεχωριστά. Μια κεντρική πρακτική της μόνιμης καλλιέργειας είναι η παρατήρηση. Παρατηρώντας ένα μέρος, λένε οι υποστηρικτές της, μπορείς να μάθεις πολλά όχι μονάχα για τον κύκλο της φύσης και του συγκεκριμένου φυσικού συστήματος, αλλά και γενικές πληροφορίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και σε άλλα μέρη του πλανήτη.
Η αγγλική λέξη «Permaculture», που χρησιμοποιείται διεθνώς, πλάστηκε από τους Αυστραλούς Bill Mollison και David Holmgren τη δεκαετία του '70 ως σύντμηση των εννοιών «μόνιμη καλλιέργεια» (permanent agriculture)και «μόνιμος πολιτισμός» (permanent culture). Στα ελληνικά δεν μπορεί να αποδοθεί το ίδιο λογοπαίγνιο, οπότε χρησιμοποιούνται και οι δύο λέξεις: «μόνιμη καλλιέργεια και πολιτισμός», αλλά συνήθως για απλότητα το «και πολιτισμός» παραλείπεται.
Οι υποστηρικτές της μόνιμης καλλιέργειας πιστεύουν ότι πειραματίζονται με κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το μέλλον του πλανήτη. Η permaculture είναι ένα σύστημα για παραγωγή τροφής και χρήση της γης, καθώς και για σχεδιασμό κοινοτήτων. Έχει ολιστικό τρόπο σκέψης. Έτσι, σύμφωνα με αυτήν, μια κοινότητα ανθρώπων που επιθυμεί να γίνει βιώσιμη πρέπει να συνδυάσει πολλά στοιχεία. Μερικά από αυτά είναι: οικολογία, τοπογραφία, βιολογική καλλιέργεια, αρχιτεκτονική, δασολογία, πράσινη οικονομία και κοινωνικά συστήματα. Η εστίασή της είναι περισσότερο στις σχέσεις μεταξύ αυτών, παρά στο κάθε στοιχείο ξεχωριστά. Μια κεντρική πρακτική της μόνιμης καλλιέργειας είναι η παρατήρηση. Παρατηρώντας ένα μέρος, λένε οι υποστηρικτές της, μπορείς να μάθεις πολλά όχι μονάχα για τον κύκλο της φύσης και του συγκεκριμένου φυσικού συστήματος, αλλά και γενικές πληροφορίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και σε άλλα μέρη του πλανήτη.
12.01.2011
Anti-Badiou
Anti-Badiou
Anti-Badiou, François Laruelle
FRANÇOIS LARUELLE
ANTI-BADIOU
SUR L'INTRODUCTION DU MAOISME DANS LA PHILOSOPHIE
Qu'est-ce que le badiolisme ? D'Alain Badiou, on ne dira pas qu'il n'est pas philosophe mais qu'il l'est chaque fois de loin et dans une situation d'e×ception dominante, mandarin arpenteur de tous les savoirs modernes, maître chez les intellectuels, guide inspirant chez les militants, roi platonicien chez les philosophes, finalement empereur céleste de la pensée. Badiou, c'est un empire, il tient sous son autorité à peu près tous les savoirs, leur assigne une place et un rang, fixe les hiérarchies, planifie son territoire.
Mais sa grande œuvre est encore ailleurs, il a voulu introduire le maoïsme de la « révolution culturelle >> dans la philosophie la plus conceptuelle, la ré-éduquer par les mathématiques tout en l'élevant au rang stellaire de Doctrine officielle de la Vérité. C'est le Grand Epurateur de la pensée, le Grand manipulateur du vide. Entre empire platonicien et camp de redressement pour les cadres intellectuels, il mène un projet « culturel >> dont on ne peut ignorer la force et le modèle politique qui l'inspire. Sa faiblesse fatale est de venir trop tard comme fait toujours la philosophie, comme réaction et chambre d'enregistrement de l'échec des révolutions historiques. Le maoïsme théorique est encore devant nous...comme une utopie mort-née ou un complot avorté.
ll fallait examiner la logique de cette pensée conservatrice et autoritaire, démonter ses mécanismes et ses « roués rouages >>. Une telle tâche ne pouvait faire arbitrairement par humeur politique ou journalistique, par un philosophe ou un intellectuel déjà compromis. Nous devions disposer d'autres principes et d'une autre pratique de la philosophie, plus contemporaine et plus physiquement concrète que
mathématiquement lointaine. Celle qui nous sert de microscope ou de dispositif optique pour sonder le badiolisme est ce que nous appelons la « non-philosophie » ou « philosophie non-standard >> dont on trouvera ici quelques rudiments. Elle permet d'évaluer la nature régressive et violente de cette tentative et des dégâts qu'elle produit dans la pensée. Une philosophie de la terreur et de l'épuration... Badiou ou comment introduire le maoïsme dans la philosophie.
F. Laruelle
François Laruelle, professeur émérite de l'Université de Paris Ouest La Défense, est le créateur du projet dit « non-philosophie >>. Il a publié une vingtaine d'ouvrages dont Philosophie non-standard (Kimé, 2010) qui accomplit la non-philosophie et dont cet Anti-Badiou est une illustration.
Bibliothèque de non-philosophie dirigée par François Laruelle
ISBN 1 978-2-84174-563-0
πηγή:http://www.onphi.net/detail-livre-anti-badiou-61.html
Anti-Badiou, François Laruelle
FRANÇOIS LARUELLE
ANTI-BADIOU
SUR L'INTRODUCTION DU MAOISME DANS LA PHILOSOPHIE
Qu'est-ce que le badiolisme ? D'Alain Badiou, on ne dira pas qu'il n'est pas philosophe mais qu'il l'est chaque fois de loin et dans une situation d'e×ception dominante, mandarin arpenteur de tous les savoirs modernes, maître chez les intellectuels, guide inspirant chez les militants, roi platonicien chez les philosophes, finalement empereur céleste de la pensée. Badiou, c'est un empire, il tient sous son autorité à peu près tous les savoirs, leur assigne une place et un rang, fixe les hiérarchies, planifie son territoire.
Mais sa grande œuvre est encore ailleurs, il a voulu introduire le maoïsme de la « révolution culturelle >> dans la philosophie la plus conceptuelle, la ré-éduquer par les mathématiques tout en l'élevant au rang stellaire de Doctrine officielle de la Vérité. C'est le Grand Epurateur de la pensée, le Grand manipulateur du vide. Entre empire platonicien et camp de redressement pour les cadres intellectuels, il mène un projet « culturel >> dont on ne peut ignorer la force et le modèle politique qui l'inspire. Sa faiblesse fatale est de venir trop tard comme fait toujours la philosophie, comme réaction et chambre d'enregistrement de l'échec des révolutions historiques. Le maoïsme théorique est encore devant nous...comme une utopie mort-née ou un complot avorté.
ll fallait examiner la logique de cette pensée conservatrice et autoritaire, démonter ses mécanismes et ses « roués rouages >>. Une telle tâche ne pouvait faire arbitrairement par humeur politique ou journalistique, par un philosophe ou un intellectuel déjà compromis. Nous devions disposer d'autres principes et d'une autre pratique de la philosophie, plus contemporaine et plus physiquement concrète que
mathématiquement lointaine. Celle qui nous sert de microscope ou de dispositif optique pour sonder le badiolisme est ce que nous appelons la « non-philosophie » ou « philosophie non-standard >> dont on trouvera ici quelques rudiments. Elle permet d'évaluer la nature régressive et violente de cette tentative et des dégâts qu'elle produit dans la pensée. Une philosophie de la terreur et de l'épuration... Badiou ou comment introduire le maoïsme dans la philosophie.
F. Laruelle
François Laruelle, professeur émérite de l'Université de Paris Ouest La Défense, est le créateur du projet dit « non-philosophie >>. Il a publié une vingtaine d'ouvrages dont Philosophie non-standard (Kimé, 2010) qui accomplit la non-philosophie et dont cet Anti-Badiou est une illustration.
Bibliothèque de non-philosophie dirigée par François Laruelle
ISBN 1 978-2-84174-563-0
πηγή:http://www.onphi.net/detail-livre-anti-badiou-61.html
http://boukalistithalassa.blogspot.com/
................................................................ Χόρχε Λούις Μπόρχες
Μαθαίνεις
Μετά από λίγο μαθαίνεις
Θεατροδρόμιον εν Ναυπλίω: Χόρχε Λούις Μπόρχες: "Μαθαίνεις" - δανεισμένο από ...
πηγή:
http://boukalistithalassa.blogspot.com/
Μαθαίνεις
Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια
Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις. μαθαίνεις
με κάθε αντίο μαθαίνειςΘεατροδρόμιον εν Ναυπλίω: Χόρχε Λούις Μπόρχες: "Μαθαίνεις" - δανεισμένο από ...
πηγή:
http://boukalistithalassa.blogspot.com/
11.19.2011
Κι αν ο έρωτας διαρκούσε - Αλέν Φίνκιελκροτ
Η αυτοκρατορία του εφήμερου και ο έρωτας
«Μια φράση. "Οταν είσαι ερωτευμένος, πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς ότι δεν σ' αγαπούν".
Εμμανουέλ Λεβινάς.
Μια τάση. Κάποτε, οι γάλλοι φιλόσοφοι θεωρούσαν άτοπο να ασχολούνται με τον έρωτα. Ηταν κάτι σκοτεινό, μυστηριώδες, κατ' άλλους ταπεινό, ενδεχομένως και ύποπτο αφού συγκάλυπτε την πραγματικότητα της σαρκικής επαφής. Εδώ και μερικά χρόνια, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Ο Αλέν Μπαντιού έγραψε το 2009 την Ελεγεία του έρωτα, για να ακολουθήσουν ο Πασκάλ Μπρικνέρ με το Ερωτικό παράδοξο και ο Λικ Φερί με την Επανάσταση του έρωτα. Αυτό τον καιρό, ολόκληρη η Γαλλία συζητά το τελευταίο βιβλίο του Αλέν Φίνκιελκροτ με τον τίτλο Κι αν ο έρωτας διαρκούσε (Εκδ. Stock).
Μερικά ερωτήματα. Αρχίζοντας από τέσσερα βιβλία των Μαντάμ ντε λα Φαγιέτ, Ινγκμαρ Μπέργκμαν, Φίλιπ Ροθ και Μίλαν Κούντερα, ο Φίνκιελκροτ αναρωτιέται τι θέση έχει ο έρωτας σ' έναν κόσμο όπου η δέσμευση διαρκεί όσο και η επιθυμία. Τι μένει από τον έρωτα όταν δεν αντιστέκονται σ' αυτόν ούτε η εκκλησία ούτε η οικογένεια ούτε οι διάφορες συμβάσεις; Είμαστε ακόμη ικανοί να ερωτευόμαστε κόντρα στον θάνατο, κόντρα στον χρόνο, συχνά και κόντρα στην απόλαυση;
Μια συνέντευξη -ή μάλλον πολλές συνεντεύξεις. Ο έρωτας είναι μια παλιά υπόθεση, λέει ο συγγραφέας στο περιοδικό Marianne. Αυτό που ενδεχομένως είναι καινούργιο, είναι το ενδιαφέρον για το ζήτημα της διάρκειάς του. Ο έρωτας έχει περάσει στην αυτοκρατορία του εφήμερου. Λέμε "σ' αγαπώ", αλλά δεν το πιστεύουμε πια. Η ερωτική εξομολόγηση είναι μια υπόσχεση αιωνιότητας, αλλά εμείς έχουμε ενσωματώσει σ' αυτήν το διαζύγιο τόσο με τον έρωτα όσο και με την αιωνιότητα. Δικαιώνουμε έτσι την πριγκίπισσα της Κλέβης, που απέρριψε την ερωτική πρόταση του δούκα του Νεμούρ γιατί έβλεπε ότι δεν θα άντεχε στον χρόνο. Δικαιώνουμε τη στάση της, όσο και αν τη θεωρούμε ταυτόχρονα εξωφρενική και παράλογη. Μπορείς φυσικά να ερωτευθείς και να πάψεις να είσαι ερωτευμένος, παρατηρεί ο Φίνκιελκροτ στο περιοδικό Le Point. Αν ο έρωτας δεν είναι παρά ένα συναίσθημα, τότε το μόνο που ενδιαφέρει είναι η έντασή του. Ισως όμως να αποτελεί και μια ανακάλυψη, την ανακάλυψη ενός μοναδικού πράγματος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Η ανακάλυψη αυτή δεν μπορεί να διαβρωθεί, να φθαρεί, να καταστραφεί από τον χρόνο. Αντίθετα, με τον χρόνο εμβαθύνεται. Μπορεί πάντα να υπάρξει μια συνάντηση που ανατρέπει τα πάντα. Ο Τομάς, ο ήρωας της Αβάσταχτης Ελαφρότητας του Είναι, δεν πίστευε στον έρωτα και ύστερα ανακάλυψε την Τερέζα. Είναι αλήθεια ότι σε γενικές γραμμές ο έρωτας εξαντλείται. Υπάρχουν όμως και όντα ανεξάντλητα.
Αλλη μια φράση.
«Αν ο αμοιβαίος έρωτας δεν μπορεί να υπάρξει, άφησέ με να είμαι εκείνος που αγαπώ». Γ.Χ. Ωντεν.
Ενα συμπέρασμα. Ο έρωτας βρισκόταν παλαιότερα σε αντιπαράθεση με την καθεστηκυία τάξη. Σήμερα αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα. Και αυτό, αντί να του αφαιρέσει λάμψη, τον έκανε ακόμη πιο εκτυφλωτικό».
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΗΤΣΟΣ -- «Νέα»
«Μια φράση. "Οταν είσαι ερωτευμένος, πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς ότι δεν σ' αγαπούν".
Εμμανουέλ Λεβινάς.
Μια τάση. Κάποτε, οι γάλλοι φιλόσοφοι θεωρούσαν άτοπο να ασχολούνται με τον έρωτα. Ηταν κάτι σκοτεινό, μυστηριώδες, κατ' άλλους ταπεινό, ενδεχομένως και ύποπτο αφού συγκάλυπτε την πραγματικότητα της σαρκικής επαφής. Εδώ και μερικά χρόνια, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Ο Αλέν Μπαντιού έγραψε το 2009 την Ελεγεία του έρωτα, για να ακολουθήσουν ο Πασκάλ Μπρικνέρ με το Ερωτικό παράδοξο και ο Λικ Φερί με την Επανάσταση του έρωτα. Αυτό τον καιρό, ολόκληρη η Γαλλία συζητά το τελευταίο βιβλίο του Αλέν Φίνκιελκροτ με τον τίτλο Κι αν ο έρωτας διαρκούσε (Εκδ. Stock).
Μερικά ερωτήματα. Αρχίζοντας από τέσσερα βιβλία των Μαντάμ ντε λα Φαγιέτ, Ινγκμαρ Μπέργκμαν, Φίλιπ Ροθ και Μίλαν Κούντερα, ο Φίνκιελκροτ αναρωτιέται τι θέση έχει ο έρωτας σ' έναν κόσμο όπου η δέσμευση διαρκεί όσο και η επιθυμία. Τι μένει από τον έρωτα όταν δεν αντιστέκονται σ' αυτόν ούτε η εκκλησία ούτε η οικογένεια ούτε οι διάφορες συμβάσεις; Είμαστε ακόμη ικανοί να ερωτευόμαστε κόντρα στον θάνατο, κόντρα στον χρόνο, συχνά και κόντρα στην απόλαυση;
Μια συνέντευξη -ή μάλλον πολλές συνεντεύξεις. Ο έρωτας είναι μια παλιά υπόθεση, λέει ο συγγραφέας στο περιοδικό Marianne. Αυτό που ενδεχομένως είναι καινούργιο, είναι το ενδιαφέρον για το ζήτημα της διάρκειάς του. Ο έρωτας έχει περάσει στην αυτοκρατορία του εφήμερου. Λέμε "σ' αγαπώ", αλλά δεν το πιστεύουμε πια. Η ερωτική εξομολόγηση είναι μια υπόσχεση αιωνιότητας, αλλά εμείς έχουμε ενσωματώσει σ' αυτήν το διαζύγιο τόσο με τον έρωτα όσο και με την αιωνιότητα. Δικαιώνουμε έτσι την πριγκίπισσα της Κλέβης, που απέρριψε την ερωτική πρόταση του δούκα του Νεμούρ γιατί έβλεπε ότι δεν θα άντεχε στον χρόνο. Δικαιώνουμε τη στάση της, όσο και αν τη θεωρούμε ταυτόχρονα εξωφρενική και παράλογη. Μπορείς φυσικά να ερωτευθείς και να πάψεις να είσαι ερωτευμένος, παρατηρεί ο Φίνκιελκροτ στο περιοδικό Le Point. Αν ο έρωτας δεν είναι παρά ένα συναίσθημα, τότε το μόνο που ενδιαφέρει είναι η έντασή του. Ισως όμως να αποτελεί και μια ανακάλυψη, την ανακάλυψη ενός μοναδικού πράγματος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Η ανακάλυψη αυτή δεν μπορεί να διαβρωθεί, να φθαρεί, να καταστραφεί από τον χρόνο. Αντίθετα, με τον χρόνο εμβαθύνεται. Μπορεί πάντα να υπάρξει μια συνάντηση που ανατρέπει τα πάντα. Ο Τομάς, ο ήρωας της Αβάσταχτης Ελαφρότητας του Είναι, δεν πίστευε στον έρωτα και ύστερα ανακάλυψε την Τερέζα. Είναι αλήθεια ότι σε γενικές γραμμές ο έρωτας εξαντλείται. Υπάρχουν όμως και όντα ανεξάντλητα.
Αλλη μια φράση.
«Αν ο αμοιβαίος έρωτας δεν μπορεί να υπάρξει, άφησέ με να είμαι εκείνος που αγαπώ». Γ.Χ. Ωντεν.
Ενα συμπέρασμα. Ο έρωτας βρισκόταν παλαιότερα σε αντιπαράθεση με την καθεστηκυία τάξη. Σήμερα αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα. Και αυτό, αντί να του αφαιρέσει λάμψη, τον έκανε ακόμη πιο εκτυφλωτικό».
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΗΤΣΟΣ -- «Νέα»
11.10.2011
CLOWNS ARRESTED IN NEAR-SUCCESSFUL ATTACK ON WALL STREET BULL
A small group of Occupy Wall Street activists engaged in a near-successful corrida against the Wall Street Bull.
The incident began when two clowns, Hannah Morgan and Louis Jargow, scaled the steel barricades protecting the landmark. The clowns began spanking and climbing the beast, traditional ways of coaxing a bull into anger in preparation for a Castilian corrida, or bullfight.
Within seconds, police officers grabbed both clowns by their colorful shirts and wrestled one of them (Jargow) to the ground. The other (Morgan) continued to play the harmonica until an officer removed it from her mouth.
With the officers thus occupied, a matador in full traje de luces leapt onto the hood of the patrol vehicle parked in front of the bull and boldly presented his blood-red cape to the beast.
"I wondered whether I, neophyte matador, could bring down this behemoth, world-famous for charging towards profit while trampling underfoot the average worker," said the OWS activist/torero whose first fight this was. "Come what may, I knew I must try."
Police officers took no notice of the matador, occupied as they were with the clowns.
"This bull has ruined millions of lives!" wailed clown Jargow as he lay on the ground face-down. "Yet he and his accomplices have been rewarded with billions of our tax dollars—and we, here to put a stop to it all, are thrown to the ground. ¡Un escándalo!"
Both clowns were charged with disorderly conduct and released an hour later; they returned to Zuccotti Park to great fanfare. The Wall Street bull continues to rage.
http://www.yeslab.org/bull
The incident began when two clowns, Hannah Morgan and Louis Jargow, scaled the steel barricades protecting the landmark. The clowns began spanking and climbing the beast, traditional ways of coaxing a bull into anger in preparation for a Castilian corrida, or bullfight.
Within seconds, police officers grabbed both clowns by their colorful shirts and wrestled one of them (Jargow) to the ground. The other (Morgan) continued to play the harmonica until an officer removed it from her mouth.
With the officers thus occupied, a matador in full traje de luces leapt onto the hood of the patrol vehicle parked in front of the bull and boldly presented his blood-red cape to the beast.
"I wondered whether I, neophyte matador, could bring down this behemoth, world-famous for charging towards profit while trampling underfoot the average worker," said the OWS activist/torero whose first fight this was. "Come what may, I knew I must try."
Police officers took no notice of the matador, occupied as they were with the clowns.
"This bull has ruined millions of lives!" wailed clown Jargow as he lay on the ground face-down. "Yet he and his accomplices have been rewarded with billions of our tax dollars—and we, here to put a stop to it all, are thrown to the ground. ¡Un escándalo!"
Both clowns were charged with disorderly conduct and released an hour later; they returned to Zuccotti Park to great fanfare. The Wall Street bull continues to rage.
http://www.yeslab.org/bull
11.05.2011
Theatre of the Ears, Zaven Paré
Theatre of the Ears, director and design Zaven Paré, text and face Valère Novarina, translation Allen Weiss, sound Gregory Whitehead, puppeteer Mark Sussman, special thanks to Richard Forman, Travis Preston, Roman Paska, Astra Price and Susan Solt.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)